97 μέρες αλλού

Και είναι η πρώτη φορά που νιώθω κάτι παραπάνω από νοσταλγία. Δεν είναι πολύς ο καιρός που λείπω, πέρασα και 12 μέρες πίσω στην Ελλάδα – η αλήθεια είναι ότι μου κάνει εντύπωση που νιώθω έτσι. Και γενικά, είμαι ευχαριστημένη, περνάω καλά, μου αρέσει εδώ. Είναι τόσο ωραία που δεν ξέρω πώς να τα περιγράψω σε ένα blog και από πού να αρχίσω και γι’ αυτό ακόμη δεν το ‘χω κάνει. Απλώς σήμερα, ξαφνικά, κατάλαβα τι θα πει homesick.

Δεν είναι η μοναξιά. Πριν φύγω έλεγα στους φίλους μου με σιγουριά ότι θα περάσω την πρώτη εβδομάδα κλαίγοντας κάθε βράδυ. Κάπως έτσι έγινε όταν άλλαξα σχολείο στην 1η λυκείου – και μετά το λάτρεψα. Οπότε δεν με πτοούσε η ιδέα, το έβλεπα ψύχραιμα. Η Βραζιλία όμως τελικά με κέρδισε με την πρώτη ματιά. Σαν χθες θυμάμαι την 1η μέρα αλλού: Δευτέρα βράδυ, μετά από 30 κάτι ώρες ταξίδι, μπαίνω στο διαμέρισμα και άρχιζω να χοροπηδάω και να ουρλιάζω από τη χαρά μου. Βέβαια, η μοναξιά έρχεται όπου κι αν είσαι. Και φεύγει.

Δεν είναι το άγνωστο. Δεν ξέρω αν μπήκα σε survival mode καιρό τώρα και γενικά καλωσόριζα το άγνωστο ή αν είμαι τόσο ατρόμητη όσο λένε κάποιοι φίλοι μου, αλλά νομίζω πως όταν βλέπεις τόσες πτυχές του αγνώστου να ξεδιπλώνονται μπροστά σου, ο εντυπωσιασμός καταλαμβάνει κάθε άλλο συναίσθημα.

Δεν είναι αυτό που σου λείπουν πράγματα που δεν περίμενες να σου λείπουν. Το να βλέπω – έστω – τη θάλασσα. Το να κάνω μια συζήτηση χωρίς να καίει φλάντζες ο εγκέφαλος και να ιδρώνω μέχρι να πω την άποψή μου. Τα λεωφορεία που ήξερα που πηγαίνουν. Τα αστέρια που είναι διαφορετικά στον ουρανό (τι μούφα κι αυτή η ρομαντικούρα, ότι τάχα μου κοιτάμε τον ίδιο ουρανό, καμία σχέση). Ο ηλεκτρικός φούρνος και τα τάπερ μου. Ζεστό νερό στο νιπτήρα. Η ανακύκλωση. Τα ωραία μπαράκια που δεν κομματιάζονται όλοι απαραίτητα. Οι πολιτικές συζητήσεις (στις οποίες δεν έπαιρνα μέρος). Τα κουδούνια με ονόματα στις πόρτες των πολυκατοικιών αντί για πορτιέρηδες. Το φαγητό. Το φαγητό. (θα σταματήσω τη λίστα και απλώς θα πω ότι τα κλισέ για κάποιο λόγο είναι κλισέ – δεν εκτιμάμε πάντα αυτά που έχουμε)

Δεν είναι οι φίλοι και η οικογένειά – με τους οποίους δεν μιλάω ιδιαίτερα, κυρίως με μηνύματα. Η διαφορά ώρας είναι πολύ άβολη, η δουλειά είναι πολλή, το σαββατοκύριακο, που οι ώρες πιο εύκολα συμπίπτουν, δεν συμπίπτουν οι διαθέσεις και οι προτεραιότητες. Με δυσκόλεψε λίγο παραπάνω στην αρχή αυτό, η αλήθεια είναι. Ήθελα τόσο να μοιραστώ αυτά που ζω και να μιλάω σαν άνθρωπος με κάποιον – το συνήθισα όμως και βρήκα κάποιες εναλλακτικές. 

Δεν είναι ούτε οι στιγμές που χάνεις γιατί πια δεν είσαι εκεί. Γέννησε μια φίλη μου και άλλοι δύο περιμένουν, ερωτεύτηκε μια άλλη και ζει σε συννεφάκια, μετανάστευσε η τρίτη και δεν ήμουν εκεί να κουνήσω το μαντήλι όπως έκανε εκείνη σε μένα. 

Σήμερα κατάλαβα γιατί όλα αυτά, ενώ μου λείπουν πάρα μα πάρα πολύ, δεν με έκαναν – μέχρι τώρα – homesick.

Η ‘επιφοίτηση’ ήρθε καθώς έβλεπα βιντεάκια από τη συναυλία των Διάφανων Κρίνων πριν λίγες μέρες, στο κύκνειο άσμα τους. Και σκέφτηκα ότι αν ήμουν Ελλάδα, σίγουρα θα ήμουν εκεί. Δεν ήμουν ποτέ τρελή φαν, αλλά δεν χάνω τέτοια. Θα πήγαινα μάλλον με μια παρέα που δεν είναι οι πιο κοντινοί μου φίλοι. Θα πέρναγα όμως σίγουρα καλά μαζί τους. Θα έβρισκα άλλους τόσους εκεί. Θα θυμόμουν τα χρόνια που σέρβιρα ποτά στην Αρχιτεκτονική και ανακάλυπτα την ελληνική ροκ. Θα έπινα μπύρα χωρίς μεταλλαγμένα. Θα συγκινόμουν με τους στίχους που είναι επίκαιροι μετά από τόσα χρόνια ή είναι απλώς τόσο όμορφοι. Θα τους συνέδεα με αυτά που συμβαίνουν στη χώρα. Θα ξεσηκωνόμουν μαζί με τόσους αγνώστους για κάτι που είναι σημαντικό για εμάς. Όπως και πράγματι τα ένιωσα όλα αυτά βλέποντας τα βιντεάκια στο youtube. Και κάπου εκεί αισθάνθηκα τόσο μακριά από αυτούς τους ανθρώπους που πήγαν στη συναυλία, που ψηφίζουν, που φροντίζουν πρόσφυγες, που πάνε για μπάνιο στη θάλασσα αρνούμενοι ότι το καλοκαίρι τελείωσε και που συνεχίζουν τη ζωή τους σε μια χώρα που αγωνιά.

Αυτό που πραγματικά λοιπόν είναι το homesick είναι η παγίδα της `νέας αρχής`.

Στη νέα αρχή, στην άλλη άκρη του πλανήτη, είναι όλα καινούρια. Δεν έχεις προηγούμενα, δεν έχεις μπαγκάζια, δεν σε ξέρει κανείς κι από χθες. Έχεις τη φοβερή δυνατότητα, με τη γνώση και την ωριμότητα των προηγούμενων χρόνων να ελέγξεις και να διαλέξεις τα πάντα: από τα θεμέλια, μέχρι το ασημί καρφί στους τοίχους. Αυτό όμως σημαίνει και ότι κανείς δεν σε γνωρίζει πραγματικά. Δεν μπορεί να συνοδέψει τις σκέψεις σου. Κι ενώ είναι μια φοβερή διαδικασία η επεξεργασία των πάντων με μόνο συνομιλητή τον εαυτό σου, τον οποίο επιτέλους – αναγκαστικά – ακούς, θα ήθελες κάποια στιγμή, κάποιος να σε καταλάβει. Και να τον καταλάβεις.

[english version: http://www.newdiaspora.com/97-days-somewhere-else/]

Advertisements

3 thoughts on “97 μέρες αλλού

  1. Καλημέρα Όλγα από την όμορφη Ιρλανδία 🙂
    Διάβασα το κείμενο σου και μπορώ με μεγάλη ασφάλεια να σου πω: Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Ξεκινάει ο τρίτος μου χρόνος εδώ. Αυτή η σκέψη έχει περάσει πολλές φορές από το μυαλό μου: Εδώ κανείς δεν ξέρει ποιά ήμουν πίσω στην Ελλάδα. Ακόμα και οι κοντινότεροι μου φίλοι, δεν ξέρουν πως είμαι στο διαφορετικό κοινωνικό πλαίσιο της δικής μου χώρας. Δεν υπάρχει καμία ταμπέλα. Κανένας κοινός γνωστός, κοινές εμπειρίες από το παρελθόν.
    Η καινούριο αρχή είναι ακριβώς όπως την περιγράφεις. Για μένα, έχει υπάρξει φοβερή εμπειρία και δε θα άλλαζα τη ζωή εδώ με τίποτα άλλο. Ταυτόχρονα, είναι σα να έχω αποκτήσει ένα καινούριο εαυτό. Μου πήρε αρκετό καιρό να καταλάβω πως αν κάνω τις ίδιες σκέψεις στη γλώσσα μου ή στα Αγγλικά, η πορεία τους θα είναι κάπως διαφορετική. Είμαι περήφανη να πω ότι ο εαυτός μου εδώ είναι πολύ πιο κοντά σε αυτό που προσπαθούσα να είμαι στην Ελλάδα. Η κοινωνία και οι άνθρωποι εδώ μου έχει δώσει καλή βάση να γίνω ανεξάρτητη, δυνατή, πιο εναλλακτική. Ταυτόχρονα, έχω εκτιμήσει πολύ περισσότερα πράγματα που όταν ζούσα στην Αθήνα τα θεωρούσα δεδομένα και αυτονόητα.
    Να κάνεις μια καινούρια αρχή, είναι τρομακτικό και ταυτόχρονα πολυ γοητευτικό και προληκτικό! Έχει μια φοβερή γοητεία η γνώση ότι “μπορώ να χτίσω τη ζωή μου όπως τη θέλω”. Και αν είμαι μακριά από θέματα που με ενδιαφέρουν στην πατρίδα μου, μπορώ να έρθω κοντά σε τοπικά θέματα εδώ που βρίσκομαι. Αλλά και πάλι, νοιώθω μακριά από όλους τους υπόλοιπους που ασχολούνται με θέματα που με ενδιαφέρουν στην Ελλαδα. Και νοιώθω ότι χάνω κάτι από εκεί. Αλλά βιώνω τόσο διαφορετικές καταστάσεις, που προσπαθώ να μη νοιώθω ότι είμαι απ’έξω από αυτά. Είμαι μακριά από αυτά και κοντά σε τόσα άλλα. Νομίζω πάντα θα νοιώθουμε ότι ‘χάνουμε’ κάτι γιατί είμαστε μακριά. Είτε εκεί, είτε εδώ, είτε κάπου αλλού.

    Είναι σαν μια ατελειωτη κατασκήνωση για μένα η ζωή εδώ! Αίσθηση ελευθερίας και ότι όλα είναι δυνατά! Ελπίζω να είναι έτσι και για σένα!
    Σμαράγδα

    Liked by 1 person

    • Ναι, όπως τα λες, ακριβώς. Και είναι φοβερά ειρωνικό ότι στη χώρα μας, στο περιβάλλον μας, δεν μπορούσαμε να ξεφύγουμε από κάποια πράγματα όσο κι αν προσπαθούσαμε και ξαφνικά εμένα τώρα μου λείπει αυτή η οικειότητα (και ξεχνάω τους περιορισμούς της). Ώρες ώρες γίνομαι γραφική: πώς το κάνετε εσείς εδώ – ά εμείς στην Ελλάδα είμαστε αλλιώς! Και μετά αναρωτιέμαι γιατί έχω αυτή την ανάγκη να τα διαχωρίσω? Ή να κρατήσω το αλλιώς? Κι έτσι αρχίζω να ψάχνομαι.. Αυτή η ελευθερία που περιγράφεις εμένα με κάνει να αισθάνομαι χωρίς ταυτότητα μερικές φορές, ενώ ξέρω ότι δεν είναι έτσι. Μου δίνει κουράγιο που η δική σου εμπειρία είναι τόσο θετική! Θετική και για μένα είναι, απλώς, ακόμη, αρκετά πιο αβέβαιη και είναι ένα περίεργο συναίσθημα αυτό!
      Ευχαριστώ για την υποστήριξη (και όσο κι αν αλλάξεις, για μένα θα είσαι πάντα το πιο χαμογελαστό ddcάκι)! ❤

      Like

  2. Pingback: New Diaspora — 97 days somewhere else

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s